Van de hak op de tak 5

In ons vorige nummer sprak de redactie de hoop uit, dat allen die op vakantie gingen, ook weer gezond en wel op hun basis zouden terug keren. Zover mij bekend is dit ook gebeurd. Daar mogen we blij en dankbaar voor zijn. Nu zijn de scholen weer begonnen. En alles gaat weer zijn gewone gang. Bij het feest van de Bejaardenbond, werd in de H.Mis gezongen door ons Jongerenkoor. Wat zongen zij prachtig. Ik was een beetje ontroerd: jonge mensen die zingen voor de oudere mensen.Ik vond het een mooi contrast. Bedankt lieve kinderen, het was “grandioos”.

De nieuwe weg is ook al klaar. Proficiat Marius, en proficiat Achtenaren. En zoals ik hier en daar vernomen heb zal deze opening niet omgemerkt voorbijgaan. Er broeit wat, daar kunnen we zeker van zijn. We zullen dat maar gerust aan de organisatoren overlaten. Die zitten niet stil.

In dit nummer zal ook wel een bekendmaking staan voor de Vlooienmarkt op 13-14 sept. Ik meen te vreten dat die nu nog groter opgezet wordt dan vorige keren. Maar beste mensen (dat is gauw gezegd, maar beseffen we wel wat dit betekent voor de organisatoren. Zij zijn er al maanden van tevoren mee bezig. Dat vereist ontzettend veel werk. Zonder iemand te kort te willen doen, denk ik onwillekeurig aan mevr. v.Nistelrode en P.Geurds met hun staf van medewerkers.

Voor wie doen ze dit? Dat doen ze voor alle zieken en bejaarden en invaliden enz. Laten we dit toch zeer waarderen, en onze medewerking verlenen door in de schuur op de zolder te kijken of er niets is wat we kunnen missen voor dit mooie doel. Met deze prettige berichten, iets minder prettigs. Het plotseling verscheiden van onze pastoor J.Schepens. Al hoe wel hij een hoge leeftijd bereikt had, schrik je toch als je hoort dat hij voor goed van ons is heen gegaan. Wat hij voor Acht betekent heeft, hoef ik niet te zeggen. Als men zijn bidprentje gelezen heeft dan weet men genoeg. Hij ruste in vrede.

Ik besluit graag met een mop. Soms lijken ze wel eens op droge paardemoppen. Maar als \’t regent worden die ook wel weer nat. Als ze de lezers maar wat vreugde brengen, al zal de één ze wel wat meer waarderen dan de andere. Daar gaat ie dan.

In een zeker Belgisch Dorpje was een bekend vrijgezel gestorven: Dorus. Bij de begrafenis was de kerk propvol met familie en vrienden, die met Dorus lid waren van veel verenigingen. Na de mis werd hij zo als te doen gebruikelijk door zijn vrienden ten grave gedragen. Zij moesten ongeveer 2 km lopen, en dus langs veel Belse stamineekes.
Het eerste cafe was de stamkroeg van Dorus waar hij al 40 jaar kwam. Dus: “Kom hier moeten we Dorus even gedenken”.Zo gezegd, zo gedaan. Na een paar pintjes werd de stoet voortgezet. “Hier ging onze Dorus vaak biljarten. We moeten hem gedenken” Na even ging de tocht verder. Na een uur of wat was Dorus al 5 keer herdacht .In het laatste kroegje was Dorus erelid van de voetbal geweest. “We doen ze nog een keer vol”.
Zegt één van de broers van Dorus :”Ik doe niet meer mee .Morgen moet ik om 6 uur op, maar onze Dorus kan blijven liggen……………

Een oud-Achtenaar

0

Reacties zijn gesloten.